திருவதிகை ஸ்ரீ வீரட்டானேஸ்வரர் கோயில் நடு நாட்டின் 22 தலங்களில் 7-வது

இத்திருக்கோயிலில் அப்பர் பாடியது; சூலை நோயால் வருந்திய அவர் இங்கு வந்து, வீரட்டானத்து இறைவனை அந்நோயை நீக்க வேண்டிப் பாடினார். 31 பாடல்களில் முதற் பாடல்.

பாடலும் ஒலிபெயர்ப்பும் கட்டுரையில் உள்ளபடி. சொற்பொருளும் பொருளுரையும் AI உதவியுடன் எழுதிய வரைவுகள்.

31 பாடல்கள்

1. பதிகம் எண். 4.001

   (கொடிய வயிற்று வலியிலிருந்து அவர் நீங்கிய பின் பாடிய முதல் பதிகம் இது)

2. 01

   கூற்றாயின வாறுவி லக்ககிலீர்கொடுமைபல செய்தன நானறியேன்ஏற்றாயடிக் கேஇர வும்பகலும்பிரியாது வணங்குவன் எப்பொழுதும்தோற்றாதென் வயிற்றின் அகம்படியேகுடரோடு துடக்கி முடக்கியிடஆற்றேன் அடியேன்அதி கைக்கெடிலவீரட்டா னத்துறை அம்மானே

   கெடில ஆற்றின் வடகரையில் விளங்கும் திருவதிகை என்னும் வீரட்டானத் திருப்பதியில் உகந்தெழுந்தருளியிருக்கும் தலைவனே! யான் இப்பிறப்பில் என் அறிவு அறியப் பல கொடுஞ் செயல்களைச் செய்தேனாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அவ்வாறாகச் சூலைநோய், யாருக்கும் நோய்முதல் புலப்படாத வகையில் என் வயிற்றினுள் குடலோடு ஏனைய உள் உறுப்புக்களைக் கட்டிச் செயற்படாமல் மடக்குதலால் அடியேன் அவ்வலியைப் பொறுக்க இயலாதேனாக உள்ளேன். கூற்றுவனைப் போல அந்நோய் அடியேனைத் துன்புறுத்தும் செயலை நீக்கும் ஆற்றலுடையீர். அந்நோயை விலக்கினால் எப்பொழுதும் காளை மீது ஊரும் உம் அடிக்கண் நீங்காமல் மனத்தால் துணிவும் தலையால் தணிவும் மொழியால் பணிவும் தோன்ற வணங்குவேன்.

3. 02

   நெஞ்சம்முமக் கேயிட மாகவைத்தேன்நினையாதொரு போதும் இருந்தறியேன்வஞ்சம்மிது வொப்பது கண்டறியேன்வயிற்றோடு துடக்கி முடக்கியிடநஞ்சாகி வந்தென்னை நலிவதனைநணுகாமல் துரந்து கரந்துமிடீர்அஞ்சேலுமென் னீர்அதி கைக்கெடிலவீரட்டா னத்துறை அம்மானே

   அதிகைக் கெடில வீரட்டானத்துறை அம்மானே! என் நெஞ்சத்தை உம்மிடத்திலேயே உறைவிடம் பெறுமாறு பண் படுத்திவிட்டேன். இனி ஒரு பொழுதும் உம்மை நினையாமல் இருக்க மாட்டேன். இச்சூலைநோயைப் போலக் காரணத்தைப் புலப்படுத்தாமல் காரியத்தில் செயற்படும் கொடுநோயை அடியேன் இதுகாறும் அனுபவித்தறியேன். வயிற்றினோடு ஏனைய உள்ளுறுப்புக்களைக் கட்டி அவை செயற்படாமல் மடக்கியிடுவதற்கு விடம் போல வந்து என்னைத் துன்புறுத்தும் நோயை விரட்டியோ செயற்பாடு இல்லாமல் மறைத்தோ என்னைக் காப்பீராக. அஞ்சேல் என்று எனக்கு அருளுவீராக.

4. 03

   பணிந்தாரன பாவங்கள் பாற்றவல்லீர்படுவெண்டலை யிற்பலி கொண்டுழல்வீர்துணிந்தேயுமக் காட்செய்து வாழலுற்றாற்சுடுகின்றது சூலை தவிர்த்தருளீர்பிணிந்தார்பொடி கொண்டுமெய் பூசவல்லீர்பெற்றமேற்றுகந் தீர்சுற்றும் வெண்டலைகொண்டணிந்தீரடி கேள்அதி கைக்கெடிலவீரட்டா னத்துறை அம்மானே

   அதிகை ... அம்மானே! உலகப்பற்றுக்களோடு இணைந்து இறந்தவர்களை எரித்த சாம்பலை உடலில் பூசிக் கொள்ள வல்ல பெருமானே! காளையை இவர்தலை விரும்புகின்றவரே! வெண்தலைமாலை அணிகின்றவரே! உம்மை வழிபடுபவர்களுடைய பாவங்களைப்போக்க வல்லீரே! இறந்துபட்டவருடைய மண்டை யோட்டில் பிச்சை ஏற்றுத்திரிபவரே! உம்மையே பரம்பொருளாகத் துணிந்து உமக்கு அடிமை செய்து அடியேன் வாழக்கருதுதலின், துன்புறுத்தும் சூலைநோயைப் போக்கி அருளுவீராக.

5. 04

   முன்னம்மடி யேன்அறி யாமையினான்முனிந்தென்னை நலிந்து முடக்கியிடப்பின்னையடி யேனுமக் காளும்பட்டேன்சுடுகின்றது சூலை தவிர்த்தருளீர்தன்னையடைந் தார்வினை தீர்ப்பதன்றோதலையாயவர் தங்கட னாவதுதான்அன்னநடை யார்அதி கைக்கெடிலவீரட்டா னத்துறை அம்மானே

   அன்னம் போன்ற நடை அழகை உடைய இளமகளிர் நிறைந்த அதிகை ... எம்மானே! இதற்குமுன் அடியேன் உம்மைப் பரம்பொருளாக அறிந்து உம் தொண்டில் ஈடுபடாமையால் தேவரீர் அடியேனை வெகுண்டமையால், சூலைநோய் என்னை வருத்திச் செயற்பட முடியாமல் செய்யவே, அதன் நலிவுக்கு ஆளாகிய பின்னர் அடியேன் உமக்கு அடிமையாகி விட்டேன். அடியேனை வருத்தும் சூலை நோயைத் தவிர்த்து அருளவேண்டும். மேம்பட்டவர்களது கடமை தம்மைச் சரணமாக அடைந்தவர்களுடைய வினையைப் போக்குவது அன்றோ!

6. 05

   காத்தாள்பவர் காவல் இகழ்ந்தமையாற்கரைநின்றவர் கண்டுகொ ளென்றுசொல்லிநீத்தாய கயம்புக நூக்கியிடநிலைக்கொள்ளும் வழித்துறை யொன்றறியேன்வார்த்தையிது வொப்பது கேட்டறியேன்வயிற்றோடு துடக்கி முடக்கியிடஆர்த்தார்புன லார்அதி கைக்கெடிலவீரட்டா னத்துறை அம்மானே

   ஆரவாரித்துப் பெருகும் கெடிலக் கரையிலமைந்த அதிகை வீரட்டானப் பெருமானே! குளத்தில் பிறர் இறங்காமல் பாதுகாத்துச் செயற்படுபவர் தம் காவலில் சோர்வு பட்டமையால், கரையில் நின்றவர்கள் இக்குளத்தின் ஆழத்தைக் கண்டு அனுபவிப்பாயாக என்று ஆழமான குளத்தில் விழுமாறு தள்ளிவிட, அக்குளத்தில் ஆழத்தில் நிலையாக நீந்திக் கொண்டிருக்கும் வழிமுறை ஒன்றும் அறியாதேனாகிய அடியேன், சூலைநோய் வயிற்றோடு ஏனைய உள் உறுப்புக்களைக் கட்டி என்னைச் செயற்படமுடியேனாகச் செய்ய, பெருமானாகிய நீயே எல்லாவினைகளையும் போக்கி அருளுவாய் என்றவார்த்தையை இதற்குமுன் கேட்டு அறியாதேனாய் நாளை வீணாக்கினேன்.

7. 06

   சலம்பூவொடு தூபம் மறந்தறியேன்தமிழோடிசை பாடல் மறந்தறியேன்நலந்தீங்கிலும் உன்னை மறந்தறியேன்உன்னாமம் என்னாவின் மறந்தறியேன்உலர்ந்தார்தலை யிற்பலி கொண்டுழல்வாய்உடலுள் ளுறுசூலை தவிர்த்தருளாய்அலந்தேன்அடி யேன்அதி கைக்கெடிலவீரட்டா னத்துறை அம்மானே

   அதிகை ... அம்மானே! இறந்தவர் மண்டை யோட்டில் பிச்சை எடுத்துத் திரியும் பெருமானே! என் உடலின் உள்ளாய் வருத்தும் சூலைநோயைப் போக்கி அருளுவாயாக. இனி அபிடேகத்தீர்த்தத்தையும் பூவையும் உனக்கு சமர்ப்பிப்பதனை மறவேன். தமிழோடு இசைப்பாடலை மறவேன். இன்புறும் பொழு திலும் துன்புறும் பொழுதிலும் உன்னை மறவேன். உன் திருநாமத்தை என் நாவினால் ஒலிப்பதனை மறவேனாய் இனி இருக்கிறேன்.

8. 07

   உயர்ந்தேன்மனை வாழ்க்கையும் ஒண்பொருளும்ஒருவர்தலை காவலி லாமையினல்வயந்தேயுமக் காட்செய்து வாழலுற்றால்வலிக்கின்றது சூலை தவிர்த்தருளீர்பயந்தேயென் வயிற்றின கம்படியேபறித்துப்புரட் டியறுத் தீர்த்திடநான்அயர்ந்தேன்அடி யேன்அதி கைக்கெடிலவீரட்டா னாத்துறை அம்மானே

   அதிகை ... அம்மானே! அடியேனுக்குத் தலைவராக இருந்து அடியேனை நெறி பிறழாமல் காப்பவர் ஒருவரும் நும்மை யல்லாது இல்லாத காரணத்தினால் மனையிலிருந்து வாழும் இல்லற வாழ்க்கையிலும் அதற்கு வேண்டியதாய் நன்னெறியில் ஈட்டப்படும் பொருள் தேடும் செயலிலும் நீங்கினேன். என் வயிற்றினுள்ளே யான் அஞ்சுமாறு குடலைப் பறித்தெடுத்துப் புரட்டி அறுத்துச் சூலை நோய் உள் உறுப்புக்களை இழுக்க, அடியேன் தாங்க முடியாதவனாகி விட்டேன். இனி, உமக்குத் தொண்டனாகி நான் வாழக்கருதினால், அதற்கு ஏற்ப என்னைத் துன்புறுத்தும் சூலைநோயைப் போக்கி அருளுவீராக.

9. 08

   வலித்தேன்மனை வாழ்கை மகிழ்ந்தடியேன்வஞ்சம்மன மொன்று மிலாமையினாற்சலித்தாலொரு வர்துணை யாருமில்லைச்சங்கவெண்குழைக் காதுடை எம்பெருமான்கலித்தேயென் வயிற்றி னகம்படியேகலக்கி மலக்கிட்டுக் கவர்ந்துதின்னஅலுத்தேனடி யேன்அதி கைக்கெடிலவீரட்டா னத்துறை அம்மானே

   அதிகை ... அம்மானே! வெண்ணிறச் சங்கினால் ஆகிய குழை என்னும் காதணியை அணிந்துள்ள பெருமானே! அடியேன் மனத்தில் வஞ்சனை ஒன்றும் இல்லாமையினால் மனையின்கண் மகிழ்ந்து வாழும் வாழ்க்கையைக் காய்ந்தேன். சூலை நோய் அடியேன் வயிற்றகத்தே செருக்கிக் கலக்கி வயிற்றின் பகுதிகளை மயக்கிக் கைக்கொண்டு துன்புறுத்துதலால் அடியேன் உயிர் வாழ்தலை வெறுத்து விட்டேன். வருந்தும்போது அடியேனுக்குத் துணையாவார் உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. அடியேனை நோயினின்றும் காத்தருள்க.

10. 09

    பொன்போல மிளிர்வதொர் மேனியினீர்புரிபுன்சடை யீர்மெலி யும்பிறையீர்துன்பேகவ லைபிணி யென்றிவற்றைநணுகாமற் றுரந்து கரந்துமிடீர்என்போலிக ளும்மை இனித்தெளியார்அடியார்படு வதிது வேயாகில்அன்பேஅமை யும்மதி கைக்கெடிலவீரட்டா னத்துறை அம்மானே

    அதிகை ... அம்மானே! பொன்னார் மேனியினீர்! முறுக்குண்ட செஞ்சடையீர்! கலைகுறைந்த பிறையை உடையீர்! துன்பம் கவலை பிணி என்னும் இவை அடியேனை அணுகாமல் அவற்றை விரட்டுதலையும் மறைத்தலையும் செய்யீராயின் அடியேனைப் போன்றவர்கள் இப்பொழுது உங்களைத் துன்பம் துடைக்கும் பெருமானாராகத் தெளியமாட்டார்கள். எனினும், உங்கள் அன்பே எங்கள் துயர்துடைத்து எங்களை அமைவுறச்செய்யும்.

11. 10

    போர்த்தாயங்கோ ரானையின் ஈருரிதோல்புறங்காடரங் காநட மாடவல்லாய்ஆர்த்தானரக் கன்றனை மால்வரைக்கீழ்அடர்த்திட்டருள் செய்த வதுகருதாய்வேர்த்தும்புரண் டும்விழுந் தும்மெழுந்தால்என்வேதனை யான விலக்கியிடாய்ஆர்த்தார்புனல் சூழ்அதி கைக்கெடிலவீரட்டா னத்துறை அம்மானே

    ஆரவாரித்து நிரம்பும் நீரைஉடைய கெடிலக் கரையிலமைந்த திருவதிகை வீரத்தானத்து உகந்தருளி உறையும் அம்மானே! பண்டு ஓர் யானையின் உதிரப் பசுமை கெடாத தோலைப் போர்த்தவனே! சுடு காட்டையே கூத்தாடும் அரங்காகக் கொண்டு கூத்து நிகழ்த்துதலில் வல்லவனே! ஆரவாரித்துக் கயிலைமலையைப் பெயர்க்க முற்பட்ட இராவணனை அப்பெரியமலையின் கீழ் நசுக்கிப்பின் அருள் செய்த அதனை நினைத்துப்பார்த்து, வியர்த்தும் புரண்டும் விழுந்தும் எழுந்தும் அடியேன் சூலை நோயினால் அநுபவிக்கும் துன்பங்களை நீக்கி அருளுவாயாக.

12. திருஞானசம்பந்தர் சுவாமிகள்

13. 01

    குண்டைக் குறட்பூதங் குழும அனலேந்திக்கெண்டைப் பிறழ்தெண்ணீர்க் கெடில வடபக்கம்வண்டு மருள்பாட வளர்பொன் விரிகொன்றைவிண்ட தொடையலா னாடும்வீரட் டானத்தே

14. 02

    அரும்புங் குரும்பையு மலைத்த மென்கொங்கைக்கரும்பின் மொழியாளோ டுடன்கை அனல்வீசிச்சுரும்புண் விரிகொன்றைச் சுடர்பொற் சடைதாழவிரும்பு மதிகையு ளாடும்வீரட் டானத்தே

15. 03

    ஆடல் அழல்நாக மரைக்கிட் டசைத்தாடப்பாடல் மறைவல்லான் படுதம்பலி பெயர்வான்மாட முகட்டின்மேல் மதிதோய் அதிகையுள்வேடம் பலவல்லா னாடும்வீரட் டானத்தே

16. 04

    எண்ணார் எயிலெய்தான் இறைவன் அனலேந்திமண்ணார் முழவதிர முதிரா மதிசூடிப்பண்ணார் மறைபாடப் பரமன் அதிகையுள்விண்ணோர் பரவநின் றாடும்வீரட் டானத்தே

17. 05

    கரிபுன் புறமாய கழிந்தார் இடுகாட்டில்திருநின் றொருகையால் திருவாம் அதிகையுள்எரியேந் தியபெருமான் எரிபுன் சடைதாழவிரியும் புனல்சூடி யாடும்வீரட் டானத்தே

18. 06

    துளங்குஞ் சுடரங்கைத் துதைய விளையாடிஇளங்கொம் பனசாயல் உமையோ டிசைபாடிவளங்கொள் புனல்சூழ்ந்த வயலா ரதிகையுள்விளங்கும் பிறைசூடி யாடும்வீரட் டானத்தே

19. 07

    பாதம் பலரேத்தப் பரமன் பரமேட்டிபூதம் புடைசூழப் புலித்தோ லுடையாகக்கீதம் உமைபாடக் கெடில வடபக்கம்வேத முதல்வன்நின் றாடும்வீரட் டானத்தே

20. 08

    கல்லார் வரையரக்கன் தடந்தோள் கவின்வாடஒல்லை யடர்த்தவனுக் கருள்செய் ததிகையுள்பல்லார் பகுவாய நகுவெண் டலைசூடிவில்லால் எயிலெய்தான் ஆடும்வீரட் டானத்தே

21. 09

    நெடியான் நான்முகனும் நிமிர்ந்தானைக் காண்கிலார்பொடியாடு மார்பானைப் புரிநூ லுடையானைக்கடியார் கழுநீலம் மலரு மதிகையுள்வெடியார் தலையேந்தி யாடும்வீரட் டானத்தே

22. 10

    அரையோ டலர்பிண்டி மருவிக் குண்டிகைசுரையோ டுடனேந்தி உடைவிட் டுழல்வார்கள்உரையோ டுரையொவ்வா துமையோ டுடனாகிவிரைதோ யலர்தாரான் ஆடும்வீரட் டானத்தே

23. 11

    ஞாழல் கமழ்காழி யுள்ஞான சம்பந்தன்வேழம் பொருதெண்ணீர் அதிகைவீரட் டானத்துச்சூழுங் கழலானைச் சொன்ன தமிழ்மாலைவாழுந் துணையாக நினைவார் வினையிலாரே

24. சுந்தரர் பதிகம்

25. 01

    தம்மானை அறியாத சாதியார் உளரேசடைமேற்கொள் பிறையானை விடைமேற்கொள் விகிர்தன்கைம்மாவின் உரியானைக் கரிகாட்டி லாடல்உடையானை விடையானைக் கறைகொண்ட கண்டத்தெம்மான்றன் அடிக்கொண்டென் முடிமேல்வைத் திடுமென்னும்ஆசையால் வாழ்கின்ற அறிவிலா நாயேன்எம்மானை எறிகெடில வடவீரட் டானத்துறைவானை இறைபோது மிகழ்வன்போ லியானே

26. 02

    முன்னேயெம் பெருமானை மறந்தென்கொல் மறவாதொழிந்தென்கொல் மறவாத சிந்தையால் வாழ்வேன்பொன்னேநன் மணியேவெண் முத்தேசெம் பவளக்குன்றமே ஈச஦னென் றுன்னையே புகழ்வேன்அன்னேயென் அத்தாவென் றமரரால் அமரப்படுவானை அதிகைமா நகருள்வாழ் பவனைஎன்னேயென் எறிகெடில வடவீரட் டானத்துறைவானை இறைபோது மிகழ்வன்போ லியானே

27. 03

    விரும்பினேற் கெனதுள்ளம் விடகிலா விதியேவிண்ணவர்தம் பெருமானே மண்ணவர்நின் றேத்துங்கரும்பேயென் கட்டியென் றுள்ளத்தால் உள்கிக்காதல்சேர் மாதராள் கங்கையாள் நங்கைவரும்புனலுஞ் சடைக்கணிந்து வளராத பிறையும்வரியரவும் உடன்துயில வைத்தருளும் எந்தைஇரும்புனல்வந் தெறிகெடில வடவீரட் டானத்துறைவானை இறைபோது மிகழ்வன்போ லியானே

28. 04

    நாற்றானத் தொருவனை நானாய பரனைநள்ளாற்று நம்பியை வெள்ளாற்று விதியைக்காற்றானைத் தீயானைக் கடலானை மலையின்றலையானைக் கடுங்கலுழிக் கங்கைநீர் வெள்ளஆற்றானைப் பிறையானை அம்மானை எம்மான்தம்மானை யாவர்க்கும் அறிவரிய செங்கண்ஏற்றானை எறிகெடில வடவீரட் டானத்துறைவானை இறைபோது மிகழ்வன்போ லியானே

29. 05

    சேந்தாய மலைமங்கை திருநிறமும் பரிவும்உடையானை அதிகைமா நகருள்வாழ் பவனைக்கூந்தல்தாழ் புனல்மங்கை குயிலன்ன மொழியாள்சடையிடையிற் கயலினங்கள் குதிகொள்ளக் குலாவிவாய்ந்தநீர் வரவுந்தி மராமரங்கள் வணக்கிமறிகடலை இடங்கொள்வான் மலையாரம் வாரிஏந்துநீர் எறிகெடில வடவீரட் டானத்துறைவானை இறைபோது மிகழ்வன்போ லியானே

30. 06

    மைம்மான மணிநீல கண்டத்தெம் பெருமான்வல்லேனக் கொம்பணிந்த மாதவனை வானோர்தம்மானைத் தலைமகனைத் தண்மதியும் பாம்பும்தடுமாறுஞ் சடையானைத் தாழ்வரைக்கை வென்றவெம்மான மதகரியின் உரியானை வேதவிதியானை வெண்ணீறு சண்ணித்த மேனிஎம்மானை எறிகெடில வடவீரட் டானத்துறைவானை இறைபோது மிகழ்வன்போ லியானே

31. 07

    வெய்தாய வினைக்கடலிற் றடுமாறும் உயிர்க்குமிகஇரங்கி அருள்புரிந்து வீடுபே றாக்கம்பெய்தானைப் பிஞ்ஞகனை மைஞ்ஞவிலுங் கண்டத்தெண்டோ ளெம் பெருமானைப் பெண்பாகம் ஒருபாற்செய்தானைச் செக்கர்வான் ஒளியானைத் தீவாய்அரவாடு சடையானைத் திரிபுரங்கள் வேவஎய்தானை எறிகெடில வடவீரட் டானத்துறைவானை இறைபோது மிகழ்வன்போ லியானே

32. 08

    பொன்னானை மயிலூர்தி முருகவேள் தாதைபொடியாடு திருமேனி நெடுமாறன் முடிமேல்தென்னானைக் குடபாலின் வடபாலின் குணபாற்சேராத சிந்தையான் செக்கர்வான் அந்திஅன்னானை அமரர்கள்தம் பெருமானைக் கருமானின்உரியானை அதிகைமா நகருள்வாழ் பவனைஎன்னானை எறிகெடில வடவீரட் டானத்துறைவானை இறைபோது மிகழ்வன்போ லியானே

33. 09

    திருந்தாத வாளவுணர் புரமூன்றும் வேவச்சிலைவளைவித் தொருகணையாற் றொழில்பூண்ட சிவனைக்கருந்தாள மதகளிற்றின் உரியானைப் பெரியகண்மூன்றும் உடையானைக் கருதாத அரக்கன்பெருந்தோள்கள் நாலைந்தும் ஈரைந்து முடியும்உடையானைப் பேயுருவ மூன்றுமுற மலைமேல்இருந்தானை எறிகெடில வடவீரட் டானத்துறைவானை இறைபோது மிகழ்வன்போ லியானே

34. 10

    என்பினையே கலனாக அணிந்தானை எங்கள்எருதேறும் பெருமானை இசைஞானி சிறுவன்வன்பனைய வளர்பொழில்சூழ் வயல்நாவ லூர்க்கோன்வன்றொண்டன் ஆரூரன் மதியாது சொன்னஅன்பனை யாவர்க்கும் அறிவரிய அத்தர்பெருமானை அதிகைமா நகருள்வாழ் பவனைஎன்பொன்னை எறிகெடில வடவீரட் டானத்துறைவானை இறைபோதும் இகழ்வன்போ லியானே

    இறுதிப் பாடல் தன்னைப் பாடியவரைக் குறிக்கிறது: இசைஞானியின் மகனும் நாவலூர்த் தலைவனுமாகிய வன்றொண்டன் ஆரூரன், அதாவது சுந்தரர். எலும்பை அணிகலனாக அணிந்தவனும், எருது ஏறுபவனும், அதிகை மாநகரில் வாழ்பவனும், கெடிலக் கரை வடவீரட்டானத்து உறைபவனுமாகிய இறைவனைப் புகழும்போது, தான் ஒரு கணமும் இகழ்வான் போலச் சொல்கிறேன் என்கிறார்.