தலையாலங்காடு ஸ்ரீ நர்த்தனபுரீஸ்வரர் கோயில் காவிரித் தென்கரையின் 129 தலங்களில் 93-வது · சோழ நாடு

இத்தலத்தில் அப்பர் பாடியது. பாடல் 1 / 10.

பாடலும் ஒலிபெயர்ப்பும் கட்டுரையில் உள்ளபடி. சொற்பொருளும் பொருளுரையும் AI உதவியுடன் எழுதிய வரைவுகள்.

பத்து பாடல்கள்

1. 01

   தொண்டர்க்குத் தூநெறியாய் நின்றான் றன்னைச்சூழ்நரகில் வீழாமே காப்பான் றன்னைஅண்டத்துக் கப்பாலைக் கப்பா லானைஆதிரைநா ளாதரித்த அம்மான் றன்னைமுண்டத்தின் முளைத்தெழுந்த தீயா னானைமூவுருவத் தோருருவாய் முதலாய் நின்றதண்டத்திற் றலையாலங் காடன் றன்னைச்சாராதே சாலநாள் போக்கி னேனே

   தொண்டர்க்குத் தன்வழி நிற்றலே நன்னெறியாகச் செய்து நின்றவனும், சூழும்நரகில் வீழாமல் தொண்டரைக் காப்பவனும், இப்புவிக்கு அப்பாலைக்கு அப்பால் ஆனவனும், ஆதிரை நாளை விரும்பிக்கொண்ட தலைவனும், நெற்றியிடத்துத் தோன்றி வளரும் தீயினனும், அயன், அரி, அரன் என்னும் மூவுருவங்களுள் ஓருருவமாய அரனாய் நின்று அம்மூவுருவங்களுக்கும் முதலாய் நின்ற இலிங்கவுருவினனும் ஆகிய தலையாலங்காட்டு அண்ணலை அடையாமல் மிக்க நாளைவீணாள் ஆக்கினேன்.

2. 02

   அக்கிருந்த அரையானை அம்மான் றன்னைஅவுணர்புர மொருநொடியி லெரிசெய் தானைக்கொக்கிருந்த மகுடத்தெங் கூத்தன் றன்னைக்குண்டலஞ்சேர் காதானைக் குழைவார் சிந்தைபுக்கிருந்து போகாத புனிதன் றன்னைப்புண்ணியனை எண்ணருஞ்சீர்ப் போக மெல்லாந்தக்கிருந்த தலையாலங் காடன் றன்னைச்சாராதே சாலநாள் போக்கி னேனே

   சங்குமணி கட்டிய இடையினனும், தந்தை ஆனவனும், அசுரர் புரங்கள் மூன்றையும் ஒருவிநாடியில் எரித்தவனும், கொக்கிறகு செருகப்பட்ட சடைமுடிக்கூத்தனும், குண்டலஞ்சேர் காதினனும், தன்னை எண்ணி உருகுவார் மனத்துட்புக்கு அங்கிருந்து போகாத புனிதனும், புண்ணிய உருவினனும், அளவற்ற செல்வத்தான் ஆகும் இன்பமெல்லாம் வாய்த்திருந்தானும் ஆகிய தலையாலங்காட்டண்ணலை அடையாமல்மிக்க நாளை வீணாள் ஆக்கினேன்.

3. 03

   மெய்த்தவத்தை வேதத்தை வேத வித்தைவிளங்கிளமா மதிசூடும் விகிர்தன் றன்னைஎய்த்தவமே உழிதந்த ஏழை யேனைஇடர்க்கடலில் வீழாமே யேற வாங்கிப்பொய்த்தவத்தா ரறியாத நெறிநின் றானைப்புனல்கரந்திட் டுமையொடொரு பாகம் நின்றதத்துவனைத் தலையாலங் காடன் றன்னைச்சாராதே சாலநாள் போக்கி னேனே

   உண்மைத் தவமாகி, வேதமுமாகி, வேதத்தின் முதலும் ஆகி, ஒளிரும் இளம்பிறையைச் சூடி, வேறுபட்ட இயல்பினனும், வீணே அலைந்து இளைத்த அறிவற்ற என்னைத் துன்பக் கடலில் வீழாமல் கரையேற எடுத்துப் பொய்த்தவத்தார் அறிய முடியாத நெறியில் என்னை நிற்பித்தவனும், கங்கையைச் சடையில் கரந்து உமையம்மையை ஒரு கூற்றிலே கொண்டு நின்றவனும் ஆகிய தலையாலங்காட்டண்ணலை அடையாமல் மிக்க நாளை வீண்நாள் ஆக்கினேன்.

4. 04

   சிவனாகித் திசைமுகனாய்த் திருமா லாகிச்செழுஞ்சுடராய்த் தீயாகி நீரு மாகிப்புவனாகிப் புவனங்க ளனைத்து மாகிப்பொன்னாகி மணியாகி முத்து மாகிப்பவனாகிப் பவனங்க ளனைத்து மாகிப்பசுவேறித் திரிவானோர் பவனாய் நின்றதவனாய தலையாலங் காடன் றன்னைச்சாராதே சாலநாள் போக்கி னேனே

   சிவனாய், நான்முகனாய்த் திருமாலாய், சூரிய சந்திரராய், தீயாய், நீராய், புவலோகமாய், புவனங்கள் யாவுமாய், பொன்னாய், மணியாய், முத்துமாய், வேண்டுமிடங்களில் வேண்டியவாறே தோன்றுபவனாய், உயிர்கள் வாழ்தற்கேற்ற இடங்கள் யாவுமாய், இடபத்தை ஊர்ந்து திரியும் ஒருகோலத்தை உடையனாய், தவ வேடந்தாங்கிநின்ற தலையாலங்காட்டண்ணலை அடையாமல் மிக்க நாளை வீணாள் ஆக்கினேன்.

5. 05

   கங்கையெனுங் கடும்புனலைக் கரந்தான் றன்னைக்காமருபூம் பொழிற்கச்சிக் கம்பன் றன்னைஅங்கையினில் மான்மறியொன் றேந்தி னானைஐயாறு மேயானை ஆரூ ரானைப்பங்கமிலா அடியார்க்குப் பரிந்தான் றன்னைப்பரிதிநிய மத்தானைப் பாசூ ரானைச்சங்கரனைத் தலையாலங் காடன் றன்னைச்சாராதே சாலநாள் போக்கி னேனே

   விரைந்து வரும் புனலையுடைய கங்கையைச் சடையில் கரந்தவனாய், விரும்பத்தக்க அழகிய பொழில் சூழ்ந்த கச்சி ஏகம்பனாய், அழகிய கையில்மான்கன்றொன்றை ஏந்தியவனாய், ஐயாறு மேயவனாய், ஆரூரனாய், குற்றமில்லா அடியார் மாட்டுப் பரிவுடையனாய், பரிதி நியமத்தவனாய், பாசூரினனாய், சங்கரனாய் நின்ற தலையாலங்காட்டண்ணலை அடையாமல் மிக்க நாளை வீணாள் ஆக்கினேன்.

6. 06

   விடந்திகழும் அரவரைமேல் வீக்கி னானைவிண்ணவர்க்கு மெண்ணரிய அளவி னானைஅடைந்தவரை அமருலக மாள்விப் பானைஅம்பொன்னைக் கம்பமா களிறட் டானைமடந்தையொரு பாகனை மகுடந் தன்மேல்வார்புனலும் வாளரவும் மதியும் வைத்ததடங்கடலைத் தலையாலங் காடன் றன்னைச்சாராதே சாலநாள் போக்கி னேனே

   விடமுடைய பாம்பினை இடையின் மேல் கட்டியவனாய், தேவர்களாலும் எண்ணுதற்கரிய அளவினனாய், தன்னை அடைந்தவரைத் தேவருலகம் ஆளச்செய்பவனாய், அழகிய பொன்னாய், அசையும் பெரிய களிற்றியானையை அழித்தவனாய், உமை திகழ் ஒருபாகனாய், சடைமுடிமேல் ஒழுகும் நீரையுடையகங்கையையும், கொடிய பாம்பையும், பிறையையும் வைத்தவனாய் அகன்ற கடலை ஒத்தவனாய்த் திகழும் தலையாலங்காட்டண்ணலை அடையாமல் மிக்க நாளை வீண்நாள் ஆக்கினேன்.

7. 07

   விடையேறிக் கடைதோறும் பலிகொள் வானைவீரட்டம் மேயானை வெண்ணீற் றானைமுடைநாறு முதுகாட்டி லாட லானைமுன்னானைப் பின்னானை அந்நா ளானைஉடையாடை யுரிதோலே உகந்தான் றன்னைஉமையிருந்த பாகத்து ளொருவன் றன்னைச்சடையானைத் தலையாலங் காடன் றன்னைச்சாராதே சாலநாள் போக்கி னேனே

   இடபமூர்ந்து வீட்டு வாயில்கள் தோறும் பிச்சையேற்பவனாய், வீரட்டங்கள் எட்டும் மேவினவனாய், வெண்ணீறு அணிந்தவனாய், பிணம் எரிந்து முடைநாறும் சுடுகாட்டில் ஆடுபவனாய், இறப்பு எதிர்வு நிகழ்வு ஆகிய முக்காலமும் ஆபவனாய், அரையிலுடை புலித்தோலாகவும் மேலாடை யானைத் தோலாகவும் அமைய விரும்பினனாய், உமைபொருந்திய பாகத்தோடுள்ள ஒருவனாய், சடையவனாய்த் திகழும் தலையாலங்காட்டண்ணலை அடையாமல் மிக்க நாளை வீணாள் ஆக்கினேன்.

8. 08

   கரும்பிருந்த கட்டிதனைக் கனியைத் தேனைக்கன்றாப்பின் நடுதறியைக் காறை யானைஇரும்பமர்ந்த மூவிலைவே லேந்தி னானைஎன்னானைத் தென்னானைக் காவான் றன்னைச்சுரும்பமரும் மலர்க்கொன்றை சூடி னானைத்தூயானைத் தாயாகி உலகுக் கெல்லாந்தரும்பொருளைத் தலையாலங் காடன் றன்னைச்சாராதே சாலநாள் போக்கி னேனே

   கரும்பின்கண் இருந்த சாறுகொண்டு சமைத்த கட்டியையும் கனியையும் தேனையும் ஒப்பவனாய், கன்றாப்பூரின் நடுதறியாய், பன்றியின் வெண்மருப்பாலாகியகாறை அணியினனாய், இரும்பாலான மூவிலை வேலை ஏந்தியவனாய், எனக்கு முதல்வனாய், அழகிய ஆனைக் காவனாய், வண்டுமொய்க்கும் கொன்றை மலரைச்சூடியவனாய், தூயவனாய், தாயானவனாய், உலகுக்கெல்லாம் பொருள் வழங்குபவனாய்த் திகழும் தலையாலங்காட்டு அண்ணலை அடையாமல் மிக்க நாளைவீணாள் ஆக்கினேன்.

9. 09

   பண்டளவு நரம்போசைப் பயனைப் பாலைப்படுபயனைக் கடுவெளியைக் கனலைக் காற்றைக்கண்டளவிற் களிகூர்வார்க் கெளியான் றன்னைக்காரணனை நாரணனைக் கமலத் தோனைஎண்டளவி லென்னெஞ்சத் துள்ளே நின்றஎம்மானைக் கைம்மாவி னுரிவை பேணுந்தண்டரனைத் தலையாலங் காடன் றன்னைச்சாராதே சாலநாள் போக்கி னேனே

   பண்டுதொட்டுவரும் இசையிலக்கணத்தொடு பொருந்திய யாழிசையின் பயனாய், பாலாய், பாலின் சுவையாய், பெரியவானமாய், கனலாய், காற்றாய், தன்னைக்கண்ட அளவிலே மகிழ்ச்சி மிகுவார்க்கு எளியனாய், முதல்வனாய், திருமாலாய், நான்முகனாய், எட்டிதழ்த் தாமரை வடிவிலுள்ள இல்லமாகிய என் நெஞ்சத்துள்ளேநின்ற எம் தலைவனாய், யானைத் தோற் போர்வையைப் பேணுபவனாய், இலிங்கவடிவினனாய்த் திகழும் தலையாலங் காட்டண்ணலை அடையாமல் மிக்க நாளைவீணாள் ஆக்கினேன்.

10. 10

    கைத்தலங்கள் இருபதுடை அரக்கர் கோமான்கயிலைமலை அதுதன்னைக் கருதா தோடிமுத்திலங்கு முடிதுளங்க வளைக ளெற்றிமுடுகுதலுந் திருவிரலொன் றவன்மேல் வைப்பப்பத்திலங்கு வாயாலும் பாடல் கேட்டுப்பரிந்தவனுக் கிராவணனென் றீந்த நாமதத்துவனைத் தலையாலங் காடன் றன்னைச்சாராதே சாலநாள் போக்கி னேனே

    இருபது கைகளையுடைய அரக்கர் கோமான் தோள்வளைகளைப் புடைத்து ஓடிச்சென்று ஆராயாது கயிலை மலையை விரைந்தெடுக்க அவன் முத்து விளங்கும் முடிகள் பத்தும் நடுங்கும் வண்ணம் திருவிரல் ஒன்றை அவன்மேல் வைத்து ஊன்ற அவன் தன் பத்துவாயாலும் பாடிய சாமகீதப் பாடலைக் கேட்டு இரக்கம் மிக்கவனாய் அவனுக்கு இராவணன் என்ற பெயரை ஈந்த தத்துவனாய்த் திகழும் தலையாலங்காட்டண்ணலை அடையாமல் மிக்க நாளை வீணாள் ஆக்கினேனே.