Palliyin Mukkoodal Sri Thrinethra Nathar Temple 86th of 129 on the south bank of the Kaveri · Chola Nadu · Temples near Thiruvarur

Saint Appar visited this temple and sang this Pathigam. Verse 1 of 10.

The poet calls Lord Shiva the sweet nectar that never cloys, the first one whom Ayan and Maal could not know, who wears konrai flowers in his matted hair and has no equal. He is water, wind and fire, and the earth surrounded by the deep seas, and he dwells at Palli, Mukkoodal. The poet laments that he wandered in vain without meditating on him.

Verse text and transliteration as given in the write-up. Word meanings and the English meaning are AI-assisted drafts.

All ten verses

1. 01

   ஆராத இன்னமுதை அம்மான் தன்னைஅயனொடுமா லறியாத ஆதி யானைத்தாராரும் மலர்க்கொன்றைச் சடையான் தன்னைச்சங்கரனைத் தன்னொப்பா ரில்லா தானைநீரானைக் காற்றானைத் தீயா னானைநீள்விசும்பாய் ஆழ்கடல்க ளேழுஞ் சூழ்ந்தபாரானைப் பள்ளியின்முக் கூட லானைப்பயிலாதே பாழேநான் உழன்ற வாறே

   Ārātha iṉṉamuthai am'māṉ thaṉṉai / ayaṉoṭumā laṟiyātha āthi yāṉaith / thārārum malarkkoṉtṟaich chaṭaiyāṉ thaṉṉaich / saṅkaraṉaith thaṉṉoppā rillā thāṉai / nīrāṉaik kātṟāṉaith thīyā ṉāṉai / nīḷvisumpāy āzhkaṭalka ḷēzhuñ chūzhntha / pārāṉaip paḷḷiyiṉmuk kūṭa lāṉaip / payilāthē pāzhēnāṉ uzhaṉtṟa vāṟē

   தெவிட்டாத இனிய அமுதமாய்த் தலைவனாய், பிரமனும் திருமாலும் அறியாத முதலவனாய், கொன்றை மாலை அணிந்த சடையனாய், நன்மை தருபவனாய், ஒப்பற்றவனாய், நீராய், தீயாய், காற்றாய், நீண்ட வானமாய், ஆழ்ந்த கடல்கள் ஏழும் சூழ்ந்த நிலனாய்ப் பரந்து இருக்கும் பள்ளியின் முக்கூடலில் உறைகின்ற பெருமானைப் பலகாலும் சிந்திக்காமல், பயனில்லாமல் யான் தடுமாறித் திரிந்த செயல் இரங்கத்தக்கது.

2. 02

   விடையானை விண்ணவர்கள் எண்ணத் தானைவேதியனை வெண்டிங்கள் சூடுஞ் சென்னிச்சடையானைச் சாமம்போல் கண்டத் தானைத்தத்துவனைத் தன்னொப்பா ரில்லா தானைஅடையாதார் மும்மதிலுந் தீயில் மூழ்கஅடுகணைகோத் தெய்தானை அயில்கொள் சூலப்படையானைப் பள்ளியின்முக் கூட லானைப்பயிலாதே பாழேநான் உழன்ற வாறே

   Viṭaiyāṉai viṇṇavarkaḷ eṇṇath thāṉai / vēthiyaṉai veṇṭiṅkaḷ chūṭuñ cheṉṉich / chaṭaiyāṉaich chāmampōl kaṇṭath thāṉaith / thaththuvaṉaith thaṉṉoppā rillā thāṉai / aṭaiyāthār mum'mathilun thīyil mūzhka / aṭukaṇaikōth theythāṉai ayilkoḷ chūlap / paṭaiyāṉaip paḷḷiyiṉmuk kūṭa lāṉaip / payilāthē pāzhēnāṉ uzhaṉtṟa vāṟē

   காளை வாகனனாய், தேவர்களால் தியானிக்கப் படுபவனாய், வேதம் ஓதுபவனாய், வெண்பிறை சூடிய சடையனாய், நீலகண்டனாய், மெய்ப் பொருளாய், ஒப்பற்றவனாய், பகைவருடைய மும்மதிலும் தீயில் மூழ்க அழிக்கும் அம்பினைக் கோத்து எய்தவனாய், கூரிய சூலப் படையை உடையவனாய், உள்ள பள்ளியின் முக்கூடலில் உறைகின்ற பெருமானைப் பலகாலும் சிந்திக்காமல், பயனில்லாமல் யான் தடுமாறித் திரிந்த செயல் இரங்கத்தக்கது.

3. 03

   பூதியனைப் பொன்வரையே போல்வான் தன்னைப்புரிசடைமேல் புனல்கரந்த புனிதன் தன்னைவேதியனை வெண்காடு மேயான் தன்னைவெள்ளேற்றின் மேலானை விண்ணோர்க் கெல்லாம்ஆதியனை ஆதிரைநன் னாளான் தன்னைஅம்மானை மைம்மேவு கண்ணி யாளோர்பாதியனைப் பள்ளியின் முக்கூட லானைப்பயிலாதே பாழேநான் உழன்ற வாறே

   “Pūthiyaṉaip poṉvaraiyē pōlvāṉ thaṉṉaip

   purisaṭaimēl puṉalkarantha puṉithaṉ thaṉṉai

   vēthiyaṉai veṇkāṭu mēyāṉ thaṉṉai

   veḷḷētṟiṉ mēlāṉai viṇṇōrk kellām

   āthiyaṉai āthirainaṉ ṉāḷāṉ thaṉṉai

   am'māṉai maim'mēvu kaṇṇi yāḷōr

   pāthiyaṉaip paḷḷiyiṉ mukkūṭa lāṉaip

   payilāthē pāzhēnāṉ uzhaṉtṟa vāṟē”.

   நீறு அணிந்தவனாய், பொன்மலை போல்வானாய், முறுக்கேறிய சடையின் கங்கையை மறைத்த தூயோனாய், வேதியனாய், வெண்காட்டில் உறைவானாய், வெண்மையான காளை வாகனனாய், தேவர்களுக்கு எல்லாம் முற்பட்டவனாய், திருவாதிரை நட்சத்திரத்திற்கு உரிமை பூண்டவனாய், தலைவனாய், மை தீட்டிய கண்களை உடைய பார்வதிபாகனாய், உள்ள பள்ளியின் முக்கூடலில் உறைகின்ற பெருமானைப் பலகாலும் சிந்திக்காமல், பயனில்லாமல் யான் தடுமாறித் திரிந்த செயல் இரங்கத்தக்கது.

4. 04

   போர்த்தானை ஆனையின் தோல் புரங்கள் மூன்றும்பொடியாக எய்தானைப் புனிதன் தன்னைவார்த்தாங்கு வனமுலையாள் பாகன் தன்னைமறிகடலுள் நஞ்சுண்டு வானோ ரச்சந்தீர்த்தானைத் தென்றிசைக்கே காமன் செல்லச்சிறிதளவில் அவனுடலம் பொடியா வாங்கேபார்த்தானைப் பள்ளியின்முக் கூட லானைப்பயிலாதே பாழேநான் உழன்ற வாறே

   Pōrththāṉai āṉaiyiṉ thōl puraṅkaḷ mūṉtṟum / poṭiyāka eythāṉaip puṉithaṉ thaṉṉai / vārththāṅku vaṉamulaiyāḷ pākaṉ thaṉṉai / maṟikaṭaluḷ nañchuṇṭu vāṉō rachchan / thīrththāṉaith theṉtṟisaikkē kāmaṉ chellach / chiṟithaḷavil avaṉuṭalam poṭiyā vāṅkē / pārththāṉaip paḷḷiyiṉmuk kūṭa lāṉaip / payilāthē pāzhēnāṉ uzhaṉtṟa vāṟē

   யானையின் தோலைப் போர்த்தவனாய், முப்புரங்களும் சாம்பலாகுமாறு அம்பு எய்தவனாய், தூயனாய், கச்சணிந்த முலையை உடைய பார்வதிபாகனாய், அலைகள் கரையை அடைந்து மீண்டுவரும் கடலுள் தோன்றிய விடத்தை உண்டு , தேவர்களின் அச்சத்தைப் போக்கியவனாய், மன்மதன் யமனுலகத்தை அடையுமாறு சிறிது நேரத்தில் அவன் உடலம் சாம்பலாகுமாறு தீத் தோன்ற விழித்தவனாய், உள்ள பள்ளியின் முக்கூடலில் உறைகின்ற பெருமானைப் பலகாலும் சிந்திக்காமல், பயனில்லாமல் யான் தடுமாறித் திரிந்த செயல் இரங்கத்தக்கது.

5. 05

   அடைந்தார்தம் பாவங்கள் அல்லல் நோய்கள்அருவினைகள் நல்குரவு செல்லா வண்ணங்கடிந்தானைக் கார்முகில்போற் கண்டத் தானைக்கடுஞ்சினத்தோன் தன்னுடலை நேமி யாலேதடிந்தானைத் தன்னொப் பாரில்லா தானைத்தத்துவனை உத்தமனை நினைவார் நெஞ்சில்படிந்தானைப் பள்ளியின்முக் கூட லானைப்பயிலாதே பாழேநான் உழன்ற வாறே

   “Aṭainthārtham pāvaṅkaḷ allal nōykaḷ

   aruviṉaikaḷ nalkuravu sellā vaṇṇaṅ

   kaṭinthāṉaik kārmukilpōṟ kaṇṭath thāṉaik

   kaṭuñchiṉaththōṉ thaṉṉuṭalai nēmi yālē

   thaṭinthāṉaith thaṉṉop pārillā thāṉaith

   thaththuvaṉai uththamaṉai niṉaivār neñchil

   paṭinthāṉaip paḷḷiyiṉmuk kūṭa lāṉaip

   payilāthē pāzhēnāṉ uzhaṉtṟa vāṟē”.

   தன்னைச் சரணாக அடைந்த அடியவர்பால் பாவங்கள், துன்பங்கள், நோய்கள், பழைய தீவினைகள், வறுமை என்பன அணுகாதவாறு அவற்றைப் போக்கியவனாய், கார்முகில் போன்ற நீலகண்டனாய், மிக்க வெகுளியை உடைய சலந்தரனுடைய உடலைச் சக்கரத்தாலே அழித்தவனாய், ஒப்பற்றவனாய், மெய்ப்பொருளாய், உத்தமனாய், தன்னைத் தியானிக்கும் அடியவர் நெஞ்சில் ஊன்றி யிருப்பவனாய், உள்ள பள்ளியின் முக்கூடலில் உறைகின்ற பெருமானைப் பலகாலும் சிந்திக்காமல், பயனில்லாமல் யான் தடுமாறித் திரிந்த செயல் இரங்கத்தக்கது.

6. 06

   கரந்தானைச் செஞ்சடைமேல் கங்கை வெள்ளங்கனலாடு திருமேனிக் கமலத் தோன்தன்சிரந்தாங்கு கையானைத் தேவ தேவைத்திகழொளியைத் தன்னடியே சிந்தை செய்வார்வருந்தாமைக் காப்பானை மண்ணாய் விண்ணாய்மறிகடலாய் மால்விசும்பாய் மற்று மாகிப்பரந்தானைப் பள்ளியின்முக் கூட லானைப்பயிலாதே பாழேநான் உழன்ற வாறே

   Karanthāṉaich cheñchaṭaimēl gaṅgai veḷḷaṅ / kaṉalāṭu thirumēṉik kamalath thōṉthaṉ / siranthāṅku kaiyāṉaith thēva thēvaith / thikazhoḷiyaith thaṉṉaṭiyē sinthai seyvār / varunthāmaik kāppāṉai maṇṇāy viṇṇāy / maṟikaṭalāy mālvisumpāy matṟu mākip / paranthāṉaip paḷḷiyiṉmuk kūṭa lāṉaip / payilāthē pāzhēnāṉ uzhaṉtṟa vāṟē

   சிவந்த சடையின் மீது கங்கை வெள்ளத்தை மறைத்தவனாய், தீப்போன்ற சிவந்த தன் திருமேனிக்கண் பிரமனுடைய மண்டையோட்டினைச் சுமக்கும் கையை உடையவனாய், தேவர்களுக்குத் தலைமைத் தேவனாய், விளங்குகின்ற ஞானப்பிரகாசனாய், தன் திருவடிகளைத் தியானிப்பவர் வருந்தாத வகையில் அவரைக் காப்பவனாய், ஐம்பூதங்களாகி எங்கும் பரவியுள்ளவனாய், உள்ள பள்ளியின் முக்கூடலில் உறைகின்ற பெருமானைப் பலகாலும் சிந்திக்காமல், பயனில்லாமல் யான் தடுமாறித் திரிந்த செயல் இரங்கத் தக்கது.

7. 07

   நதியாருஞ் சடையானை நல்லூ ரானைநள்ளாற்றின் மேயானை நல்லத் தானைமதுவாரும் பொழில்புடைசூழ் வாய்மூ ரானைமறைக்காடு மேயானை ஆக்கூ ரானைநிதியாளன் தோழனை நீடூ ரானைநெய்த்தான மேயானை ஆரூ ரென்னும்பதியானைப் பள்ளியின்முக் கூட லானைப்பயிலாதே பாழேநான் உழன்ற வாறே

   “Nathiyāruñ chaṭaiyāṉai nallū rāṉai

   naḷḷātṟiṉ mēyāṉai nallath thāṉai

   mathuvārum pozhilpuṭaichūzh vāymū rāṉai

   maṟaikkāṭu mēyāṉai ākkū rāṉai

   nithiyāḷaṉ thōzhaṉai nīṭū rāṉai

   neyththāṉa mēyāṉai ārū reṉṉum

   pathiyāṉaip paḷḷiyiṉmuk kūṭa lāṉaip

   payilāthē pāzhēnāṉ uzhaṉtṟa vāṟē”.

   கங்கை தங்கிய சடையினனாய், குபேரனுக்குத் தோழனாய், நல்லூர், நள்ளாறு, நல்லம், தேன் ஒழுகும் பொழில்களால் சூழப்பட்ட வாய்மூர், மறைக்காடு, ஆக்கூர், நீடூர், நெய்த்தானம், ஆரூர் என்னும் திருத்தலங்களில் உறைபவன் ஆகிய பள்ளியின் முக்கூடலில் உறைகின்ற பெருமானைப் பலகாலும் சிந்திக்காமல், பயனில்லாமல் யான் தடுமாறித் திரிந்த செயல் இரங்கத்தக்கது.

8. 08

   நற்றவனை நான்மறைக ளாயி னானைநல்லானை நணுகாதார் புரங்கள் மூன்றுஞ்செற்றவனைச் செஞ்சடைமேல் திங்கள் சூடுந்திருவாரூர்த் திருமூலட் டானம் மேயகொற்றவனைக் கூரரவம் பூண்டான் தன்னைக்குறைந்தடைந்து தன்திறமே கொண்டார்க் கென்றும்பற்றவனைப் பள்ளியின்முக் கூட லானைப்பயிலாதே பாழேநான் உழன்ற வாறே

   Natṟavaṉai nāṉmaṟaika ḷāyi ṉāṉai / nallāṉai naṇukāthār puraṅkaḷ mūṉtṟuñ / chetṟavaṉaich cheñchaṭaimēl thiṅkaḷ chūṭun / thiruvārūrth thirumūlaṭ ṭāṉam mēya / kotṟavaṉaik kūraravam pūṇṭāṉ thaṉṉaik / kuṟainthaṭainthu thaṉthiṟamē koṇṭārk keṉtṟum / patṟavaṉaip paḷḷiyiṉmuk kūṭa lāṉaip / payilāthē pāzhēnāṉ uzhaṉtṟa vāṟē

   பெருந்தவத்தை உடையவனாய், நான்கு வேத வடிவினனாய், பெரியவனாய், பகைவர் மதில்கள் மூன்றையும் அழித்தவனாய், சிவந்த சடையின் மீது பிறையைச் சூடித் திருவாரூர்த் திருமூலட்டானத்தில் விரும்பி உறையும் வெற்றியனாய், கொடிய பாம்புகளைப் பூண்டவனாய் , தம் தேவையைக் கருதித் தன் தன்மையையே கடவுள் தன்மையாகத் துணிந்த அடியவர்களுக்கு என்றும் பற்றுக்கோடாக இருப்பவனாய், உள்ள பள்ளியின் முக்கூட லில் உறைகின்ற பெருமானைப் பலகாலும் சிந்திக்காமல், பயனில்லாமல் யான் தடுமாறித் திரிந்த செயல் இரங்கத்தக்கது.

9. 09

   ஊனவனை உடலவனை உயிரா னானைஉலகேழு மானானை உம்பர் கோவைவானவனை மதிசூடும் வளவி யானைமலைமகள்முன் வராகத்தின் பின்பே சென்றகானவனைக் கயிலாய மலையு ளானைக்கலந்துருகி நைவார்தம் நெஞ்சி னுள்ளேபானவனைப் பள்ளியின்முக் கூட லானைப்பயிலாதே பாழேநான் உழன்ற வாறே

   “Ūṉavaṉai uṭalavaṉai uyirā ṉāṉai

   ulakēzhu māṉāṉai umpar kōvai

   vāṉavaṉai mathichūṭum vaḷavi yāṉai

   malaimakaḷmuṉ varākaththiṉ piṉpē ceṉtṟa

   kāṉavaṉaik kayilāya malaiyu ḷāṉaik

   kalanthuruki naivārtham neñchi ṉuḷḷē

   pāṉavaṉaip paḷḷiyiṉmuk kūṭa lāṉaip

   payilāthē pāzhēnāṉ uzhaṉtṟa vāṟē”.

   ஊனாய், உடலாய், உயிராய், ஏழுலகமுமாய், தேவர்கள் தலைவனாய், பரமபதமாகிய வீட்டுலகில் இருப்பவனாய், பிறை சூடியாய் , வளவி என்ற தலத்தில் உறைபவனாய், பார்வதி காணப் பன்றியின்பின் போன வேடனாய், கயிலாய மலையில் உள்ளவனாய், ஒன்றுபட்டு இளகி உருகும் அடியவருடைய நெஞ்சில், அப்பொழுது கறந்த பால் போல் இனியவனாய், பள்ளியின் முக்கூடலில் உறைகின்ற பெருமானைப் பலகாலும் சிந்திக்காமல், பயனில்லாமல் யான் தடுமாறித் திரிந்த செயல் இரங்கத்தக்கது.

10. 10

    தடுத்தானைத் தான்முனிந்து தன்தோள் கொட்டித்தடவரையை இருபதுதோள் தலையி னாலும்எடுத்தானைத் தாள்விரலால் மாள வூன்றிஎழுநரம்பின் இசைபாடல் இனிது கேட்டுக்கொடுத்தானைப் பேரோடுங் கூர்வாள் தன்னைக்குரைகழலாற் கூற்றுவனை மாள அன்றுபடுத்தானைப் பள்ளியின்முக் கூட லானைப்பயிலாதே பாழேநான் உழன்ற வாறே

    Thaṭuththāṉaith thāṉmuṉinthu thaṉthōḷ koṭṭith / thaṭavaraiyai irupathuthōḷ thalaiyi ṉālum / eṭuththāṉaith thāḷviralāl māḷa vūṉtṟi / ezhunarampiṉ isaipāṭal iṉithu kēṭṭuk / koṭuththāṉaip pērōṭuṅ kūrvāḷ thaṉṉaik / kuraikazhalāṟ kūtṟuvaṉai māḷa aṉtṟu / paṭuththāṉaip paḷḷiyiṉmuk kūṭa lāṉaip / payilāthē pāzhēnāṉ uzhaṉtṟa vāṟē

    தன்னைத் தடுத்த தேர்ப்பாகனை வெகுண்டு, தன் தோள்களைக் கொட்டிக் கயிலை மலையைப் பத்துத் தலைகளாலும் இருபது தோள்களாலும் பெயர்த்த தசக்கிரிவனைத் தன் கால் விரலால் நசுங்குமாறு அழுத்தி, அவன் நரம்பு ஒலியோடு இசைத்த பாடலை மகிழ்வோடு கேட்டு, இராவணன் என்ற பெயரையும், கூரிய வாளையும் கொடுத்தவனாய், கழல் ஒலிக்கும் திருவடியால் கூற்றுவன் மாளுமாறு ஒரு காலத்தில் உதைத்தவனாய், உள்ள பள்ளியில் முக்கூடலில் உறைகின்ற பெருமானைப் பலகாலும் சிந்திக்காமல், பயனில்லாமல் யான் தடுமாறித் திரிந்த செயல் இரங்கத்தக்கது.